1- مرکز تحقیقات باروری و ناباروری و سلامت جنین، بخش زنان و زایمان، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران 2- مرکز تحقیقات پزشکی قانونی، سازمان پزشکی قانونی کشور، تهران، ایران ، s.negahdari2018@gmail.com 3- مرکز تحقیقات پزشکی قانونی، سازمان پزشکی قانونی کشور، تهران، ایران
چکیده: (351 مشاهده)
مقدمه: غربالگری ناهنجاریهای کروموزومی قبل از تولد بر اساس ارزیابی فاکتورهای سرم مادر، سن و سونوگرافی بهطور معمول برای همه زنان باردار در هفته ۱۱ تا ۱۳ بارداری در ایران و سایر کشورها در دسترس است. مطالعه حاضر با هدف بررسی روش و ریسک غربالگری ناهنجاریهای کروموزومی جنینی در مادران باردار دریافت کننده مجوز سقط از پزشکی قانونی اهواز طی دوره ۵ ساله صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه توصیفی – تحلیلی و گذشتهنگر است. از ۳۹۰۵ پرونده مربوط به مجوز سقط درمانی به علت مشکلات جنینی بین سالهای ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۹ در پزشکی قانونی اهواز، ۶۳۷ مورد معادل ۱۶.۳۱ درصد مربوط به ناهنجاری کروموزومی جنین بررسی شد. دادهها توسط نرمفزار SPSS تحلیل شدند و میزانP کمتر از ۰.۰۵ معنی دار در نظر گرفته شد. یافتهها: میانگینسنمادر درنمونههایموردمطالعه۶.۰۶ ±۳۵.۴۶ سالبود. ۶۶.۳ درصد مادران غربالگری سه ماهه اول بهتنهایی، ۲۵.۱ درصد غربالگری سه ماهه اول و Cell free DNA، ۷.۱ درصد Cell free DNA بهتنهایی، ۱.۲درصد غربالگری سه ماهه دوم بهتنهایی و ۰.۳ درصد غربالگری سه ماهه اول و دوم انجام داده بودند. ۷۷.۲ درصد از جنین های بررسی شده مبتلابهتریزومی ۱۸.۲۱ درصد مبتلابهتریزومی۱۸ و ۴.۷ درصد مبتلابهتریزومی۱۳بودند. فراوانترین روش بررسی ژنتیکی مربوط به روش FISH and QF PCR با فراوانی ۵۵.۹ درصد بود. نتیجهگیری: آزمایشات غربالگری در بررسی زنان در معرض خطر تولد جنین با ناهنجاری کروموزومی روشی موثر است و مطالعات بیشتری جهت تعیین دقت این تستها در جامعه ایرانی توصیه میشود.
Saadati N, Marashi S S, Barati M, Negahdari S, Modheji E. Method and Risk of Screening for Fetal Chromosomal Abnormalities in Mothers Referred to Ahvaz Legal Forensic Medicine. Iran J Forensic Med 2026; 31 (4) :248-256 URL: http://sjfm.ir/article-1-1708-fa.html
سعادتی نجیمه، مرعشی سید سجاد، براتی مژگان، نگاهداری سمیرا، مدحجی الهام. روش و ریسک غربالگری ناهنجاریهای کروموزومی جنینی در مادران ارجاعی به پزشکی قانونی اهواز. مجله پزشکی قانونی ایران. 1404; 31 (4) :248-256
